Evlenince insanlar neden değişir veya değişemez…

Evlilikte bütün işler ilk başta anne babalarda bitiyor. Oğlunu veya kızını evlendiren ebeveynler eğer genç çiftlerin tüm hareketlerini kontrol etmeye devam ederlerse gençler bir türlü yuva olamıyorlar. Anne baba bu tavırları refleks olarak evliliğin ilk zamanlarında devam ettirirlerse bunun anlaşılabilir tarafı olabilir.Ancak aradan belli bir süre geçmesine rağmen hala yeni evlenen çocuklarının ev düzenine karışıyorlarsa işte o zaman yeni kurulan evlilikler sıkıntı yaşamaya başlıyor. Özellikle kaynanaların, benim oğlumu ezdirmem, ötekisi kızımı oğluna köle etmeye vermedim laflarıyla gençlere bir türlü tat vermezler. Eğer yeni evli gençler anne babalarının sözünü dinlemeyip ben evime sahip çıkayım derlerse bu seferde,’’gördünmü oğlanı kaptırdık veya kızı kaptırdık’’ kaygısıyla çocuklarını dışlayıp hısımlarıyla hasım olurlar.Bu sayede hem oğlan-kız tarafı hem de yeni evlenenleri sıkıntı kasıp kavuruyor. Hatta öyle ki işler kısa sürede boşanmalara kadar gidiyor.

Peki ne yapmalı?

Taraflar artık gençlere karışmamalı ve onların sordukları sorulara çözümlü cevap verip önlerini aydınlatmalıdırlar.Yapabilirlermi?Cevap genellikle hayır,yapamıyorlar.Evlendirdikleri çocuklarının yakalarından düşmüyorlar.Sorarsan da ‘’Ben ne dedim ki. Onların iyiliği için çabalıyorum’’derler.

Sözü uzatmak mümkün,örneklerle çoğaltmak mümkün ama okuyucuyu sıkmayacağım.

Asıl problem anne ve babalar çocuklarından beklentileridir.Nasıl mı;çocuklukta anne-babasından görmediklerini çocuklarından istemeleridir. Kocasından veya hanımlarından evde görmedikleri saygıyı, kocasına aldıramadıklarını çocuklarından beklemeleri ve kocalarına geçirtemedikleri nazlarını çocuklarından geçirmek istemeleridir.(Bu konuya ilgili başka yazımda değineceğim.Şimdilik burada kesiyorum.)

Bir Fransız arkadaşıma evlilikle ilgili yabancıların ve Türklerin arasındaki evlilik farkını sormuştum, O’da bana siz Türkler gençleri evlendirmiyor aileler evleniyor.Bizde sadece gençler evleniyor demişti. Aileler evlenirse çok zor oluyor demişti. Hem birliktelik, hem de ayrılıkla ilgili…